آدمها

همه آدمها شبیه یکدیگر هستند، بعضی از آنها با بقیه فرق دارند و... هیچ دو آدمی شبیه هم نیستند.

نظریه دیگ زودپز

بنا به این نظریه، الآن شرایط ایران مانند یک دیگ زودپز است. همه آمارها و شاخصها بحرانی هستند. فشار داخلی ناشی از بیکاری،تورم،فحشا،مواد مخدر،فساد مالی و...جامعه را به حد انفجار رسانده است. پس باید درش را محکم بست، همه چیز راکنترل کرد و خلاصه یک چوب بالای سر مردم گذاشت و در عوض برای آن یک سوپاپ پیش بینی کرد. دارم فکر می کنم این سوپاپ چیست؟کارایی دارد یا نه؟

مبارزه

ما از اول انقلابی بودیم!

ملت فراری

تقریبا هر هفته یکی دو ایرانی درخواست پذیرش به دانشکده می فرستند. اعتماد به نفس این جوانها هم خیلی زیاد است. شخصا تا قبل از فوق لیسانس به طور جدی به تحصیل خارج از کشور فکر نمی کردم ولی حالا این جوانها هنوز لیسانس نگرفته شده اند آخر نانوتکنولوژی وشبیه سازی و....و پذیرش دکترا می خواهند. از دانشگاههایی هم هستند که گمان نمی بردم اصلا کسی ازآنجا متقاضی باشد. خودشان را خیلی هم مغز معرفی می کنند. فعلا مغزها دارند به آمریکا و اروپا و پاچه ها به دوبی و قطر می روند. زبان و گوش و چشم هم در داخل مصرف می شود.(العاقل یکفیه الاشاره). اصلا شک دارم که ملتی به نام ایرانی وجود داشته باشد. اقوام و ملتهایی هستیم پراکنده و بدون انسجام و آرمان که کنار هم به دنیا آمده ایم و گاهی توهمات مشترک داریم.

چگالی زمان

این کمیت را من امشب تعریف کردم ولی مفهوم آن خیلی قدیمی تر از این حرفهاست. دو بازه زمانی مختلف در تاریخ چگالیهای یکسان دارند اگر بتوان تعداد مشخصی کار با کیفیت یکسان را در آن دوره ها به پایان رساند. مثلا اگر در زمان رضا شاه ساخت یک کیلومتر جاده آسفالته بنا به فرض یک ماه طول می کشید و الآن به خاطر فراوانی نیروی کار فنی و ورزیده و ماشین آلات مختلف یک هفته طول می کشد می توان گفت چگالی زمان یا ارزش زمان به ازای یک دوره ثابت زمانی افزایش داشته است به این معنی که هر لحظه در دوره معاصر 4 برابر دوره رضا شاه ارزش دارد چون می توان 4 برابر کار انجام داد. به نظر می رسد از اول تاریخ تا حدود 200 سال پیش این چگالی چندان تغییر نکرد ولی از آن به بعد به سرعت زیاد شده است و هرروز هم بیشتر می شود. با این تعریف 30 سال گذشته معادل چند سال دوره پهلوی، چند سال دوره مغول و چند سال دوره هخامنشیان بوده است؟ خودتان قضاوت کنید.

معنی واژه ها

این روزها برای توصیف ایران و ایرانی و باورهای آنها به شدت با کمبود لغت روبرو شده ام. واقعا فکر می کنم کلمات قادر نیستند توصیف مناسبی به دست دهند. آقای خمینی دست کم یک جا درست گفته بود که: "در دوران ما الفاظ از معنی تهی شده اند". من اضافه می کنم که اصلا انگار معانی کلمات وارونه شده است. مثلا دروغ وقتی معنی دارد که در کنار آن راست هم وجود داشته باشد ولی وقتی همه چیز دروغ باشد باید در معنی واژه دروغ شک کرد.

تنها یک زمین

هرچند این لینک رو قبلا معرفی کرده بودم ولی مناسب دیدم که دوباره سراغی از آن بگیریم. به دوباره دیدنش می ارزه.